پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۲۴ - قناعت

تا حصه قناعت گشتست ملک من

وا رسته ام زعشوه دو نان پیچ پیچ

هستم حیات در همه عالم بآبروی

زانرو که هیچ را نستایم بقصد هیچ

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۲۶ - پیریوقت است دلا اگر بترسی
  2. شمارهٔ ۲۷ - موی سپیدموی سپید چیست ندانی زبان مرگ
  3. شمارهٔ ۲۸اوحدالدین توئی آنکس که ملوک
  4. شمارهٔ ۲۹ - خرابی بن و خلل سقفهر که را شد فراخ سفره زیر
  5. شمارهٔ ۳۰ - پوزش و سپاسدوش عقلم که نیست گفت ای آن
  6. شمارهٔ ۳۱ - شیشه آبقدری می صاف کهنی خواسته بودم
  7. شمارهٔ ۳۲ - قاروره بیمارپاره‌می بخواستم ز نجیب
  8. شمارهٔ ۳۳ - آب بجای میای بزرگی که پایه قدرت
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.