پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۰۰ - بزرگی در اصل

هر که در اصلش بزرگی بوده است

آن ازو هرگز نگردد هیچ کم

پیل کو جز خدمت شاهی نکرد

چون ز آسیب فنا گردد عدم

زاستخوان او اگر پیلی کنی

خدمت شاهی کند او نیز هم

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۲ - یخ بندی طبعمرا ایزد تعالی خاطری داد
  2. شمارهٔ ۱۰۳ - خواجه غافلخواجه را دیدی تو تا بنشست بر دیوان ملک
  3. شمارهٔ ۱۰۴ - سوزیانخشمت آمد که من ترا گفتم
  4. شمارهٔ ۱۰۵ - دوریبخدائی که عقل کلی را
  5. شمارهٔ ۱۰۶ - خلعت خاصای بزرگی که دست نعمت تو
  6. شمارهٔ ۱۰۷ - نان به زرگفتم چو بسته‌ام کمرِ بندگیِ تو
  7. شمارهٔ ۱۰۸ - یکباره بکشنه ترا رای که در من نگری
  8. شمارهٔ ۱۰۹ - در بستهگفتند دی مرا که بر خواجه میروی
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.