پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۰۳ - خواجه غافل

خواجه را دیدی تو تا بنشست بر دیوان ملک

خود خبر داری که من از غصه‌اش چو نمی‌زِیَم؟

او میان دست و آنگه بر سر او من به پای

او ز من غافل ولیکن من از او غافل نِیَم

آرزو می‌آیدم روزی که او در منصبش

می‌کند توقیع و من بریعتمد ذالک رِیَم

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۵ - دوریبخدائی که عقل کلی را
  2. شمارهٔ ۱۰۶ - خلعت خاصای بزرگی که دست نعمت تو
  3. شمارهٔ ۱۰۷ - نان به زرگفتم چو بسته‌ام کمرِ بندگیِ تو
  4. شمارهٔ ۱۰۸ - یکباره بکشنه ترا رای که در من نگری
  5. شمارهٔ ۱۰۹ - در بستهگفتند دی مرا که بر خواجه میروی
  6. شمارهٔ ۱۱۰ - ترک هجااگر من فی المثل در هجو کوشم
  7. شمارهٔ ۱۱۱ - نفاق و بخلنفاق و بخل در اهل سپاهان
  8. شمارهٔ ۱۱۲ - پیریدر آینه تا نگاه کردم
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.