شمارهٔ ۱۱۲ - پیری
در آینه تا نگاه کردم
یک موی سفید خویش دیدم
زاندیشه ضعف و بیم پیری
در آینه نیز ننگریدم
امروز بشانه در ازان موی
دیدم دو سه تار و برطپیدم
شاید که خورم غم جوانی
کز پیری خود خبر رسیدم
زایینه معاینه بدیدم
وزشانه بصد زبان شنیدم
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۱۱۴ - حرمت پدر و مادربشنو از من نصیحتی که ترا
- شمارهٔ ۱۱۵ - دل بردهبر نرگس تو رفتم بهزار لابه گفتم
- شمارهٔ ۱۱۶ - قطعهخداوندا بدین حالت من از شکر و ثنا گفتن
- شمارهٔ ۱۱۷ - روزگار کرمگذشت نوبت احسان و روزگار کرم
- شمارهٔ ۱۱۸ - عقل بیداربخدائی که مهر معرفتش
- شمارهٔ ۱۱۹ - قسمبخدائی که بر خداوندان
- شمارهٔ ۱۲۰ - پادشاه شریعتآیا پادشاه شریعت که هست
- شمارهٔ ۱۲۱ - مشورتیک نصیحت بشنو از من کاندران نبود غرض
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.