شمارهٔ ۱۰۴ - سوزیان
خشمت آمد که من ترا گفتم
که ترا عاشقم خطا گفتم
شاید ارخون شود دلم تامن
با تو ناگفتنی چرا گفتم
من ز دست زبان برنج درم
سوزیان بین که تا ترا گفتم
گفتی از عشق جان نخواهیبرد
من خود این با تو بارها گفتم
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۱۰۶ - خلعت خاصای بزرگی که دست نعمت تو
- شمارهٔ ۱۰۷ - نان به زرگفتم چو بسته‌ام کمرِ بندگیِ تو
- شمارهٔ ۱۰۸ - یکباره بکشنه ترا رای که در من نگری
- شمارهٔ ۱۰۹ - در بستهگفتند دی مرا که بر خواجه میروی
- شمارهٔ ۱۱۰ - ترک هجااگر من فی المثل در هجو کوشم
- شمارهٔ ۱۱۱ - نفاق و بخلنفاق و بخل در اهل سپاهان
- شمارهٔ ۱۱۲ - پیریدر آینه تا نگاه کردم
- شمارهٔ ۱۱۳ - مردم سپاهان در زمان پیشسگ به از مردم سپاهانست
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.