جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۳۱
من مسکین نه دل دارم نه دلدار
به دل دارم ز دلدارم بسی بار
تویی فارغ ز حال دردمندان
منم سرگشته در عشقت چو پرگار
تو خوش در خواب صبح و شب همه شب
دو چشم من چو بخت یار بیدار
نه از چنگ غمت یک دم رهاند
نه بر وصلم امیدی می دهد یار
نظر بر من نیندازد زمانی
اگرچه گشته‌ام چون خاک ره خوار
مدامم دیدهٔ جان در فراقت
بریزد اشک همچون ابر آذار
چو دستم نیست بر وصل تو باری
برای روز هجرانم نگه دار
ملامت می‌کنم در عشقبازی
چو منصورم ز عشقش بر سرِ دار
همه خویشان ز من بیگانه گشتند
ز بهر یارم و یارم شد اغیار
رقیب از من نمی‌دانم چه خواهد
چو دل رفت و به دستم نیست دلدار
به هجرانم مکُش یکباره زین بیش
به وصل خویشم آخر شاد می‌دار
نگارینا مرا از روی یاری
به کام خاطر اغیار مگذار
به فریاد دل بیچارگان رس
جهانی در غم عشقت گرفتار