جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹۹
گرَم بودی به وصلت اختیاری
نبودی بر دلم از هجر باری
دلم بر آتش رخسارت ای جان
چو زلف تو نمی‌گیرد قراری
نه یاری داد بختم در فراقت
که تا گردم به وصلت بخت‌یاری
چو باری برنگیری از دل من
نظر کن بر من دلخسته باری
جفا چندین مکن بر حال زارم
ببخشا بر دل زاری نزاری
ربود از من به دستان دل نگارم
ندیده کس بدین دستان نگاری
نپرسی از من دلخسته دانم
جهان را نیست پیشت اعتباری