پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۶

در راه خطیری که نشیب است و فراز

کورانه به پای خفتهٔ خویش مناز

تو مور ضعیف و صید معنی ست شگرف

مگشا پر پشّه را به جولانگه باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۸از ظلمت هندِ سفله انگیز مترس
  2. شمارهٔ ۱۶۹بخرید یکی خواجه، غلامی به هوس
  3. شمارهٔ ۱۷۰ - رباعی مستزادآنی که سر از سجدهٔ کوی تو نتافت
  4. شمارهٔ ۱۷۱این خرقهٔ پر زرق و ردای سالوس
  5. شمارهٔ ۱۷۲تا چند به چنگ غم پنهانی خویش
  6. شمارهٔ ۱۷۳صوفی برخیز، باده صافیست بکش
  7. شمارهٔ ۱۷۴ای عوج زمانه، قد چالاک بکش
  8. شمارهٔ ۱۷۵ای صورت و معنی تو را پستی فرض
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.