پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۰ - رباعی مستزاد

آنی که سر از سجدهٔ کوی تو نتافت

نه روم و نه روس

بر قامت عزتت فلک حله نبافت

جز اطلس و توس

مرغ دل ما دانهٔ وصل تو چشید

امّا به شبی

یک بار کرم کردی و تکرار نیافت

چون تخم خروس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۲تا چند به چنگ غم پنهانی خویش
  2. شمارهٔ ۱۷۳صوفی برخیز، باده صافیست بکش
  3. شمارهٔ ۱۷۴ای عوج زمانه، قد چالاک بکش
  4. شمارهٔ ۱۷۵ای صورت و معنی تو را پستی فرض
  5. شمارهٔ ۱۷۶پنهان به سیه خانهٔ حرف است نقط
  6. شمارهٔ ۱۷۷تا عشق فکند در دلم تاب چو شمع
  7. شمارهٔ ۱۷۸آسوده تویی چو سرو و سوسن در باغ
  8. شمارهٔ ۱۷۹چون عشق کشید تیغ هیجا ز غلاف
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.