حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۷۱
این خرقهٔ پر زرق و ردای سالوس
ای دل به کجا برم؟ کزو به ناقوس
ازکشتهٔ خود به کف درین دشت سراب
جز آبلهٔ دانه ندارم، افسوس
حزین لاهیجی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷۳صوفی برخیز، باده صافیست بکش
- شمارهٔ ۱۷۴ای عوج زمانه، قد چالاک بکش
- شمارهٔ ۱۷۵ای صورت و معنی تو را پستی فرض
- شمارهٔ ۱۷۶پنهان به سیه خانهٔ حرف است نقط
- شمارهٔ ۱۷۷تا عشق فکند در دلم تاب چو شمع
- شمارهٔ ۱۷۸آسوده تویی چو سرو و سوسن در باغ
- شمارهٔ ۱۷۹چون عشق کشید تیغ هیجا ز غلاف
- شمارهٔ ۱۸۰هرچند نوای آتشین دارد عشق
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.