پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

فرهنگ نامه

بخش ۲ - در نعت خواجه دوسرا علیه و علی آله التحیه و الثثا

چرا نام مشتی گدایان بَرم؟

ستایش به درویش سلطان برم؟

نخستین خدیو دیار وجود

بهین موجهٔ چشمه ساران جود

قدم سای بزم، ایزد پاک را

مربع نشین، تخت لولاک را

به بربستن رخت ازین کهنه دیر

براق خرامنده اش، برق سیر

فرازندهٔ پایهٔ سروری

برازندهٔ تاج پیغمبری

گل از نافهٔ خلق او مشک بوی

خور از بادهٔ مهر او، سرخ روی

دل از نعمت عام او، چیردست

لب از لذّت نام او، شیر مست

به نیروی تیغش، ظفر سرفراز

به رخسار عهدش، در بخت باز

به کفر، آذر از نور ایمان او

به کین خنجر، از مهر رخشان او

ادامه‌ی فرهنگ نامه

  1. بخش ۴ - در منقبت سرور اولیا -علیه التحیّه و الثّنا- یعنی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع)سر شیرمردان عالم، علی
  2. بخش ۵ - ستایش خاقان سخنسخن گوهر لجّهٔ سرمدی ست
  3. بخش ۶ - در گشایش این نامهٔ نامی گویدشکست استخوان، طبع اندیشه زای
  4. بخش ۷ - در وصف حسنبر وبرز ، چون سرو آراسته
  5. بخش ۸ - صفت جنگدل خاک شد از ستوران، ستوه
  6. بخش ۹ - صفت تیغتناور نهنگی‌ست شمشیر او
  7. بخش ۱۰ - صفت اسبخرامنده کوهی، فلک پیکری
  8. بخش ۱۱ - صفت نامهبفرمود دانای روشن ضمیر
همه‌ی فرهنگ نامه ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.