حزین لاهیجی
شمارهٔ ۳۰۶
مستی فزوده است تو را، در بر آینه
عکس لبت شراب بود، ساغر آینه
حیرت به جاست، پیش تو گر رفته ام ز خویش
مانده ست یادگار، ز اسکندر آینه
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۳۰۸ای خدا، یار مرا میل خریدارش ده
- شمارهٔ ۳۰۹ای دل به زیر خاک تپیدن چه فایده؟
- شمارهٔ ۳۱۰دردت به دوای دل بی تاب رسیده
- شمارهٔ ۳۱۱تا شانه خشک دستم، بی زلف یار مانده
- شمارهٔ ۳۱۲مکن ای بلبل آزرده دل، از خار گله
- شمارهٔ ۳۱۳صبح است و عزم کوی خرابات کرده‌ای
- شمارهٔ ۳۱۴به خاموشی سپندم گفت، در بزم پریزادی
- شمارهٔ ۳۱۵به بالینم نشستی، قد به ناز افراشتی رفتی
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.