شمارهٔ ۳۱۰

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۳۱۲مکن ای بلبل آزرده دل، از خار گله
2. شمارهٔ ۳۱۳صبح است و عزم کوی خرابات کرده‌ای
3. شمارهٔ ۳۱۴به خاموشی سپندم گفت، در بزم پریزادی
4. شمارهٔ ۳۱۵به بالینم نشستی، قد به ناز افراشتی رفتی
5. شمارهٔ ۳۱۶من بلبلم و گلبن من یار منستی
6. شمارهٔ ۳۱۷سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی
7. شمارهٔ ۳۱۸غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی
8. شمارهٔ ۳۱۹دلم را، کرده یک پیمانه خون، لعل می آلودی