حزین لاهیجی
شمارهٔ ۳۱۸
غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی
چو گنج از خاطر ویران من، آباد می گردی
ز جام حسن سرمستی، به کار خویش هشیاری
نه غافل از ستم، نه آگه از فریاد می گردی
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۳۲۰گذشت آن دور کز ساغر، کند یاری مرا یاری
- شمارهٔ ۳۲۱شد صید دلم بستهٔ فتراک سواری
- شمارهٔ ۳۲۲مطرب سرود شوق به مستان چه می بری؟
- شمارهٔ ۳۲۳خزان رنگ زردم را، میِ نابی نشد روزی
- شمارهٔ ۳۲۴خوش آن ساعت که از فیض سحر شاداب برخیزی
- شمارهٔ ۳۲۵ای خطِّ لب یار، نمایان شده باشی
- شمارهٔ ۳۲۶ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
- شمارهٔ ۳۲۷نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.