پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۳۲۲

مطرب سرود شوق به مستان چه می بری؟

شوریده ایم، نام بیابان چه می بری؟

شعر ترم، به بزم خراباتیان خوش است

این باده را به صومعه داران چه می بری؟

ای دل خیال غمزه ی خون ریزِ یار کن

رشک این قدر، به زخم نمایان چه می بری؟

دست مرا به سینهٔ چاک، آشنا مکن

عریان تنیم، نام گریبان چه می بری؟

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۳۲۴خوش آن ساعت که از فیض سحر شاداب برخیزی
  2. شمارهٔ ۳۲۵ای خطِّ لب یار، نمایان شده باشی
  3. شمارهٔ ۳۲۶ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
  4. شمارهٔ ۳۲۷نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
  5. شمارهٔ ۳۲۸ببین که هست لبم، بلبل بهار خطی
  6. شمارهٔ ۳۲۹سحاب خشک، دیگر از کجا پیدا کند اشکی؟
  7. شمارهٔ ۳۳۰نشد از گریهٔ مستانه ساقی، دل کنم خالی
  8. شمارهٔ ۳۳۱دارم گل زخمی به جگر تازه و تر، های
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.