شمارهٔ ۳۰۹

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۳۱۱تا شانه خشک دستم، بی زلف یار مانده
2. شمارهٔ ۳۱۲مکن ای بلبل آزرده دل، از خار گله
3. شمارهٔ ۳۱۳صبح است و عزم کوی خرابات کرده‌ای
4. شمارهٔ ۳۱۴به خاموشی سپندم گفت، در بزم پریزادی
5. شمارهٔ ۳۱۵به بالینم نشستی، قد به ناز افراشتی رفتی
6. شمارهٔ ۳۱۶من بلبلم و گلبن من یار منستی
7. شمارهٔ ۳۱۷سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی
8. شمارهٔ ۳۱۸غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی