پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۹۵

یکایک از نظرم نور پیکران رفتند

ستاره های شب افروزم از میان رفتند

به زمهریر جهان، هم صفیر زاغانم

خزان رسید و گل افسرد و بلبلان رفتند

ز خون دل شکنم بعد از این خمار، مگر

به سنگ، لاله قدح زد که می کشان رفتند

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۹۷شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند
  2. شمارهٔ ۱۹۸تا حرفی از آن لعل می آلود برآمد
  3. شمارهٔ ۱۹۹از نالهٔ من خامه خوش آهنگ برآمد
  4. شمارهٔ ۲۰۰سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
  5. شمارهٔ ۲۰۱صفای عارضش، رنگ از رخ مهتاب بزداید
  6. شمارهٔ ۲۰۲مکن کاری که حرفی از زبان من برون آید
  7. شمارهٔ ۲۰۳به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد
  8. شمارهٔ ۲۰۴ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.