پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۹۷

شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند

بانگ نوشانوش از میخانه ما شد بلند

سیل عشق آغاز ویرانی، نخست از ما نهاد

اول این گرد از دل دیوانه ما شد بلند

گشت کیفیت دو بالا از دل ما درد را

نشئه این باده از پیمانه ما شد بلند

نوحه کردن در جهان بر زندگی عادت نبود

اول این شیون ز محنت خانه ما شد بلند

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۹۹از نالهٔ من خامه خوش آهنگ برآمد
  2. شمارهٔ ۲۰۰سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
  3. شمارهٔ ۲۰۱صفای عارضش، رنگ از رخ مهتاب بزداید
  4. شمارهٔ ۲۰۲مکن کاری که حرفی از زبان من برون آید
  5. شمارهٔ ۲۰۳به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد
  6. شمارهٔ ۲۰۴ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید
  7. شمارهٔ ۲۰۵گیاه خرّمی از تربت پاکم نمی روید
  8. شمارهٔ ۲۰۶درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.