شمارهٔ ۱۶۴

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۶۶لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شد
2. شمارهٔ ۱۶۷به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را
3. شمارهٔ ۱۶۸نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
4. شمارهٔ ۱۶۹ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
5. شمارهٔ ۱۷۰پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
6. شمارهٔ ۱۷۱کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
7. شمارهٔ ۱۷۲آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد
8. شمارهٔ ۱۷۳جز آتش بهار هوا را که بشکند؟