حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۶۳
خوشا چشمی که محو لذّت نظّاره‌ای باشد
ز مژگان، شبنم‌افشانِ گل‌رخساره‌ای باشد
مجزّا کرده‌ام دل را، به شورانگیز مکتب‌ها
که تا در دست هر سیمین‌بری، سی‌پاره‌ای باشد
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۱۶۵آب دیده ام خونین، آهم آتشین باشد
- شمارهٔ ۱۶۶لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شد
- شمارهٔ ۱۶۷به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را
- شمارهٔ ۱۶۸نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
- شمارهٔ ۱۶۹ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
- شمارهٔ ۱۷۰پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
- شمارهٔ ۱۷۱کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
- شمارهٔ ۱۷۲آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.