شمارهٔ ۱۶۶

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۶۸نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد
2. شمارهٔ ۱۶۹ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
3. شمارهٔ ۱۷۰پایان ناز او چو به بیگانگی کشید
4. شمارهٔ ۱۷۱کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
5. شمارهٔ ۱۷۲آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد
6. شمارهٔ ۱۷۳جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
7. شمارهٔ ۱۷۴آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
8. شمارهٔ ۱۷۵چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند