شمارهٔ ۱۷۴

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۷۶سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟
2. شمارهٔ ۱۷۷اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد
3. شمارهٔ ۱۷۸به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
4. شمارهٔ ۱۷۹نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
5. شمارهٔ ۱۸۰تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
6. شمارهٔ ۱۸۱همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
7. شمارهٔ ۱۸۲تقلید من فزونی یاران نمی شود
8. شمارهٔ ۱۸۳مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود