شمارهٔ ۱۷۷

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۷۹نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
2. شمارهٔ ۱۸۰تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
3. شمارهٔ ۱۸۱همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
4. شمارهٔ ۱۸۲تقلید من فزونی یاران نمی شود
5. شمارهٔ ۱۸۳مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود
6. شمارهٔ ۱۸۴هما که بال و پر خویش سایبان تو دارد
7. شمارهٔ ۱۸۵کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟
8. شمارهٔ ۱۸۶آن مشکبو غزال ز چشمم گذار کرد