شمارهٔ ۱۷۸

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۸۰تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
2. شمارهٔ ۱۸۱همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
3. شمارهٔ ۱۸۲تقلید من فزونی یاران نمی شود
4. شمارهٔ ۱۸۳مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود
5. شمارهٔ ۱۸۴هما که بال و پر خویش سایبان تو دارد
6. شمارهٔ ۱۸۵کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟
7. شمارهٔ ۱۸۶آن مشکبو غزال ز چشمم گذار کرد
8. شمارهٔ ۱۸۷صحرانورد وحشتم، آن خط و خال کرد