حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۷۳
جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
جز می، طلسم توبهٔ ما را کِه بشکند؟
دست و دل شکسته ام از کار برده ای
بر عارض تو، زلف دو تا را که بشکند؟
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۱۷۵چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
- شمارهٔ ۱۷۶سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟
- شمارهٔ ۱۷۷اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد
- شمارهٔ ۱۷۸به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
- شمارهٔ ۱۷۹نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
- شمارهٔ ۱۸۰تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
- شمارهٔ ۱۸۱همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود
- شمارهٔ ۱۸۲تقلید من فزونی یاران نمی شود
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.