شمارهٔ ۱۷۱

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۷۳جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
2. شمارهٔ ۱۷۴آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
3. شمارهٔ ۱۷۵چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
4. شمارهٔ ۱۷۶سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟
5. شمارهٔ ۱۷۷اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد
6. شمارهٔ ۱۷۸به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد
7. شمارهٔ ۱۷۹نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد
8. شمارهٔ ۱۸۰تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد