پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۷۳۱

پر و بال تذروان محبت بسته دیوانم

که سروستان بود از مصرع برجسته دیوانم

کلام من چو خارا تیغ را دندانه می سازد

نسازد گزلک دخل حسودان خسته دیوانم

جداییهای صورت بگسلاند ربط معنی را

به دیوان قیامت می شود پیوسته دیوانم

چه غم دارد دماغ بو شناسان از پریشانی

چو از شیرازه بندد رشتهء گلدسته دیوانم

حزین از دفترم حکمت پژوهان را شگفت آید

طلسم اتحاد ربط و معنی بسته دیوانم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۳ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم
  2. شمارهٔ ۷۳۴حساب از سختی آرام فرسا برنمی دارم
  3. شمارهٔ ۷۳۵دل به آب خضر و عمر جاودان نسپرده ایم
  4. شمارهٔ ۷۳۶لب عرض شکوه خامش نه ز بیم غیر دارم
  5. شمارهٔ ۷۳۷نمی آید به راه شوخ طنازی که من دارم
  6. شمارهٔ ۷۳۸سحر اشکم خروشان بود و آهم شیون افکن هم
  7. شمارهٔ ۷۳۹تا دیده ام آن طرّهٔ طرّار، پریشان
  8. شمارهٔ ۷۴۰محبّت برتر آمد از چه و چون
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.