پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۷۱۱

دست بر دل کی درین وحشت سرا می داشتم؟

برق می گشتم اگر نیروی پا می داشتم

درد را یاران به منّت بر دل ما می نهند

آه اگر زین سفلگان چشم دوا می داشتم

گر امید التفاتی بود از خاک رهش

دیده را در مقدم باد صبا می داشتم

گر به کار من نمی افتاد از منّت گره

دل به پیش ناخن مشکل گشا می داشتم

از دلش بیگانگی را محو می کردم حزین

راه حرفی گر به آن دیر آشنا می داشتم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۱۳ز حیلت سازی نفس صلاح اندیش می ترسم
  2. شمارهٔ ۷۱۴زاهد از پای خم باده چه سان برخیزم؟
  3. شمارهٔ ۷۱۵ز بس دارد غم آن گل عذار آشفته احوالم
  4. شمارهٔ ۷۱۶به خون خود چو گل آغشته دامن تا گریبانم
  5. شمارهٔ ۷۱۷زمین و آسمان بیهوده می پیمود آوازم
  6. شمارهٔ ۷۱۸نگاهی کن به حالم، دل به یغما دادهٔ عشقم
  7. شمارهٔ ۷۱۹عمارت برنمی‌تابم، ملامتخانهٔ عشقم
  8. شمارهٔ ۷۲۰فال فرخنده بیایید به دیدار زنیم
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.