پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۷

بلبل به گلستان سخن از روی تو می کرد

در جیب سمن باد صبا بوی تو می کرد

ازکاوش ایّام خبردار نبودیم

هرجور که می کرد به ما، خوی تو می کرد

می بود به بازار تو گر یوسف مصری

نقد دو جهان را به ترازوی تو می کرد

غیر از تو مرا شکوه ز دست دگری نیست

هرکس ستمی کرد به بازوی تو می کرد

کوکو زدنش بی طلب گمشده ای نیست

قمری هوس قامت دلجوی تو می کرد

گر عیسی سجّاده نشین روی تو می دید

محراب دعا را خم ابروی تو می کرد

فریاد حزین ، از دم گرمت، که خروشی

ناقوس صنم خانه به یاهوی تو می کرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۹دلم از زمزمه عشق پریشان می‌کرد
  2. شمارهٔ ۴۱۰از وصل، دل بی سر و پا را که خبر کرد؟
  3. شمارهٔ ۴۱۱بار غم عشق تو مرا پشت دوتا کرد
  4. شمارهٔ ۴۱۲کف چون تهی‌ست جوهر انسان چه می‌کند؟
  5. شمارهٔ ۴۱۳سر زلفی به عالم دام کردند
  6. شمارهٔ ۴۱۴اشکم نمک به دامن ناسور می کند
  7. شمارهٔ ۴۱۵آنها که خاکِ راهِ تو را توتیا کنند
  8. شمارهٔ ۴۱۶لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.