پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۵۳

اهل نظر، از آن در یکتا چه دیده اند

با دیدهٔ حباب ز دریا چه دیده اند؟

حسن بتان به ساده دلی ها نمی رسد

آیینه خاطران، ز تماشا چه دیده اند؟

حجّ قبول، کعبهٔ دیدار دیدن است

از پای سعی آبله فرسا چه دیده اند؟

شد چشم ما ز نعمت عمر دو روزه سیر

از روزگار، خضر و مسیحا چه دیده اند؟

از دل، سراغ لیلی صحرانشین شود

خواری کشان ز آبلی پا چه دیده اند؟

دارند هر طرف چو صفت جرگه در میان

صیاد پیشگان ز دل ما چه دیده اند؟

از خون دیده پرورش تاک می کنند

رندان میگسار ز صهبا چه دیده اند؟

ما نقش خود ز خال لب یار دیده ایم

تا اهل دل ز خال سویدا چه دیده اند؟

چون می توان ز ترک طلب، کام دل گرفت

دون همّتان، ز عرض تمنا چه دیده اند؟

شیدا دلان، ندانم از آن بی نشان حزین

پنهان کدام شیوه و پیدا چه دیده اند؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۵جایی که از سپند نگردد فغان بلند
  2. شمارهٔ ۳۵۶در دل غم آن لاله عذار است ببینید
  3. شمارهٔ ۳۵۷بهار شد که چمن جام ارغوان گیرد
  4. شمارهٔ ۳۵۸از ما فلک دون چه به یغما بستاند؟
  5. شمارهٔ ۳۵۹خواهم به دل آن نرگس مستانه در افتد
  6. شمارهٔ ۳۶۰زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد
  7. شمارهٔ ۳۶۱بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد
  8. شمارهٔ ۳۶۲از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.