پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۲

گل بی تو مرا به دیده خار است

هر سبزه چو تیغ آب دار است

از نقش قدم بسی فزونتر

در راه تو چشم انتظار است

چون لاله ز داغ دوری تو

خون دل و دیده درکنار است

درمان هزار دردمند است

دردت که به جان بی قرار است

دریاب به پرسشی حزین را

کز لعل لب تو در خمار است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۴بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست
  2. شمارهٔ ۲۶۵برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است
  3. شمارهٔ ۲۶۶بار ستم یار، گران است و گران نیست
  4. شمارهٔ ۲۶۷عشق اگر یار شود، سود و زیان این همه نیست
  5. شمارهٔ ۲۶۸به گل ترانهٔ مرغان بی نوا عبث است
  6. شمارهٔ ۲۶۹داغی که ز شورابهٔ اشکم نمکین است
  7. شمارهٔ ۲۷۰تا نقش خط آن آینه رخسار کشیده ست
  8. شمارهٔ ۲۷۱غبار کلفت ایام، آشنا نگذاشت
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.