پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۵۶

برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت

مغان آتش پرستی می کنند از دیدن رویت

ز دیر و کعبه فارغ ساخت ما را طاعت عشقت

سجود بندگی کردیم، در محراب ابرویت

نمی آساید از گلگشت جنّت خاطر عاشق

بهشت نقد روزی باد ما را از سر کویت

به گلشن می خرامی با رخی از باده چون آتش

به این نازک مزاجان تا چه آرد گرمی خویت

دماغ آشفته ساز عقل سودایی حزینت را

سمن زار بناگوش است و زلف یاسمین بویت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۸عشق است به دل شور بیابان قیامت
  2. شمارهٔ ۲۵۹هر زخم که از ناوک آن تازه نهال است
  3. شمارهٔ ۲۶۰آزادی ما از غم کونین کران داشت
  4. شمارهٔ ۲۶۱رسوا شدهٔ عشق تو را چاره نکو نیست
  5. شمارهٔ ۲۶۲گل بی تو مرا به دیده خار است
  6. شمارهٔ ۲۶۳فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت
  7. شمارهٔ ۲۶۴بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست
  8. شمارهٔ ۲۶۵برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.