پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۹

به یک نظاره چون داخل شدی در بزم میخواران

گرفتی جان ز مستان و ربودی دل ز هشیاران

چه حاصل از وفاداری من کان بی‌وفا دارد

وفا با بی‌وفایان، بی‌وفائی با وفاداران

تویی کافشاند و ریزد به کشت دوست و دشمن

سموم قهر تو اخگر سحاب لطف تو باران

به جان و دل تو را هر سو خریداری بود چون من

به سیم و زر اگر بوده است یوسف را خریداران

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۱منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو
  2. غزل شمارهٔ ۷۲گردد کسی کی کامیاب از وصل یاری همچو تو
  3. غزل شمارهٔ ۷۳خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله
  4. غزل شمارهٔ ۷۴بود مه روی آن زیبا جوان چارده ساله
  5. غزل شمارهٔ ۷۵مهر رخسار و مه جبین شده‌ای
  6. غزل شمارهٔ ۷۶رفتی و دارم ای پسر بی تو دل شکسته‌ای
  7. غزل شمارهٔ ۷۷چه شود به چهرهٔ زرد من نظری برای خدا کنی
  8. غزل شمارهٔ ۷۸شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.