پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۸

بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان

هر خار مزارم زندش دست به دامان

شاهان همه در حسرت آنند که باشند

در خیل غلامان تو از خیل غلامان

زاهد چه عجب گر زندم طعنه نداند

آگاهی از احوال دل سوخته خامان

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۰آن کمان ابرو کند چون میل تیر انداختن
  2. غزل شمارهٔ ۷۱منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو
  3. غزل شمارهٔ ۷۲گردد کسی کی کامیاب از وصل یاری همچو تو
  4. غزل شمارهٔ ۷۳خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله
  5. غزل شمارهٔ ۷۴بود مه روی آن زیبا جوان چارده ساله
  6. غزل شمارهٔ ۷۵مهر رخسار و مه جبین شده‌ای
  7. غزل شمارهٔ ۷۶رفتی و دارم ای پسر بی تو دل شکسته‌ای
  8. غزل شمارهٔ ۷۷چه شود به چهرهٔ زرد من نظری برای خدا کنی
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.