پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۴

بود مه روی آن زیبا جوان چارده ساله

ولی ماهی که دارد گرد خویش از مشک‌تر هاله

خدا را رحمی از جور و جفایت چند روز و شب

زنم فریاد و گریم خون کشم آه و کنم ناله

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۶رفتی و دارم ای پسر بی تو دل شکسته‌ای
  2. غزل شمارهٔ ۷۷چه شود به چهرهٔ زرد من نظری برای خدا کنی
  3. غزل شمارهٔ ۷۸شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می
  4. غزل شمارهٔ ۷۹چو نی نالدم استخوان از جدایی
  5. غزل شمارهٔ ۸۰روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی
  6. غزل شمارهٔ ۸۱کجایی در شب هجران که زاری‌های من بینی
  7. غزل شمارهٔ ۸۲شستم ز می‌در پای خم، دامن ز هر آلودگی
  8. غزل شمارهٔ ۸۳ای که مشتاق وصل دلبندی
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.