حافظ
شمارهٔ ۸۷
ای دل مجوی منصب دنیا که هیچ نیست
نقصان بود ز عزل کمالت نه از عمل
چیزی مگو که از تو پریشان شود دلی
کاری مکن که از تو به نفسی رسد خلل
حافظ
ادامه‌ی اشعار منتسب
- شمارهٔ ۸۹حکیم فکر من از عقل کرد دوش سؤال
- شمارهٔ ۹۰به روز کاف و الف، از جمادی الاولی
- شمارهٔ ۹۱ - رباعیبا دوست نشین و باده و جام طلب
- شمارهٔ ۹۲ - رباعیدر خوبی و دلبری بت من طاق است
- شمارهٔ ۹۳ - رباعینوباوهٔ گلبن جوانی عشق است
- شمارهٔ ۹۴ - رباعینه جان تو با سر الهی پرداخت
- شمارهٔ ۹۵ - رباعینام بت من که مه ز رویش خجل است
- شمارهٔ ۹۶ - رباعیبردار دل از مادر دهر ای فرزند
درباره‌ی حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.