پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

اشعار منتسب

شمارهٔ ۸۶

هنگام بهار است گل لاله و نسرین

از خاک در آیند و تو در خاک چرایی؟

چندان به سر خاک تو بنشینم و گریم

شاید که بهار آید و از خاک در آیی

ادامه‌ی اشعار منتسب

  1. شمارهٔ ۸۸از بد دهر اگر همی رنجی
  2. شمارهٔ ۸۹حکیم فکر من از عقل کرد دوش سؤال
  3. شمارهٔ ۹۰به روز کاف و الف، از جمادی الاولی
  4. شمارهٔ ۹۱ - رباعیبا دوست نشین و باده و جام طلب
  5. شمارهٔ ۹۲ - رباعیدر خوبی و دلبری بت من طاق است
  6. شمارهٔ ۹۳ - رباعینوباوهٔ گلبن جوانی عشق است
  7. شمارهٔ ۹۴ - رباعینه جان تو با سر الهی پرداخت
  8. شمارهٔ ۹۵ - رباعینام بت من که مه ز رویش خجل است
همه‌ی اشعار منتسب ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.