پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

اشعار منتسب

شمارهٔ ۴۹ - رباعی

روزی که فلک از تو بریده‌ست مرا

کس با لب پر خنده ندیده‌ست مرا

چندان غم هجران تو بر دل دارم

من دانم و آن که آفریده‌ست مرا

ادامه‌ی اشعار منتسب

  1. شمارهٔ ۵۱ - رباعیزآن بادهٔ دیرینهٔ دهقان پرورد
  2. شمارهٔ ۵۲ - رباعیشب رفت به پایان و حکایت باقیست
  3. شمارهٔ ۵۳ - رباعییا کار به کام دل مجروح شود
  4. شمارهٔ ۵۴ - رباعیراه طلب تو خار غم‌ها دارد
  5. شمارهٔ ۵۵گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود
  6. شمارهٔ ۵۶آفتاب از روی او شد در حجاب
  7. شمارهٔ ۵۷مدتی شد کآتش سودای تو در جان ماست
  8. شمارهٔ ۵۸آن کیست تا به حضرت سلطان ادا کند
همه‌ی اشعار منتسب ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.