پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۸۷

زمامم در کف پیری فقیر است

که در معنی امیران را امیر است

بصورت ژنده پوشی سخت خلقان

بمعنی صاحب تاج و سریر است

رخش تابنده تر از مهر تابان

دلش روشنتر از بدر منیر است

لب جانبخش او عین حیات است

کف در پاش او ابر مطیر است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۹چون باده بجام است همه کار بکام است
  2. شمارهٔ ۹۰گر خدای سپهر یار من است
  3. شمارهٔ ۹۱دل عاشق که نازکتر زجام است
  4. شمارهٔ ۹۲دوستان نوبت سپیده دم است
  5. شمارهٔ ۹۳ایخواجه شنیدم که لبت کان نبات است
  6. شمارهٔ ۹۴شد وقت سحر چشم تو تا چند بخواب است
  7. شمارهٔ ۹۵آن جامه بر آن بدن چه زیباست
  8. شمارهٔ ۹۶عشق است که اندر دو جهان راه نجات است
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.