پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۳

نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است

بی ملک و درم، شه چو گدا بی‌برگ است

گر سیم نباشد چه دهند اهل کرم؟

کم‌سایه بود درخت تا بی‌برگ است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۵بدکار ز بیگانه و محرم خجل است
  2. شمارهٔ ۱۰۶از مهر چه دم زنم، تو را معلوم است
  3. شمارهٔ ۱۰۷تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
  4. شمارهٔ ۱۰۸جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
  5. شمارهٔ ۱۰۹در کشور هفت عضو دل سلطان است
  6. شمارهٔ ۱۱۰جان در تن مرد، حجت یزدان است
  7. شمارهٔ ۱۱۱پرهیز ز درد، کار بی‌دردان است
  8. شمارهٔ ۱۱۲هرجا که جمال یار پرتوفکن است
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.