پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۸

جایی که ز بالقوه نیکان سخن است

گو فرع مباش تو چو اصلش کهن است

گل را که صفای گلشن دهر ازوست

گلبن گویند، گرچه خود خاربن است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۰جان در تن مرد، حجت یزدان است
  2. شمارهٔ ۱۱۱پرهیز ز درد، کار بی‌دردان است
  3. شمارهٔ ۱۱۲هرجا که جمال یار پرتوفکن است
  4. شمارهٔ ۱۱۳تا شاهد عشق تو در آغوش من است
  5. شمارهٔ ۱۱۴زاهد گوید که زهد و طامات به است
  6. شمارهٔ ۱۱۵از هر دو جهان مرا وصال تو به است
  7. شمارهٔ ۱۱۶یاد تو مقیم دل آگاه به است
  8. شمارهٔ ۱۱۷جز درد، دلم هیچ نیندوخته است
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.