پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۷

جز درد، دلم هیچ نیندوخته است

از داغ جگر چراغم افروخته است

از بس که پی دوست نمودم تک و دو

چون لاله مرا نفس به دل سوخته است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹با مهر تو هر جان به تنی آینه است
  2. شمارهٔ ۱۲۰از بوی حسد هرکه دماغش فردست
  3. شمارهٔ ۱۲۱درد از طفلی لازمه هر فردست
  4. شمارهٔ ۱۲۲چشمم به سرشک لاله‌گون خرسندست
  5. شمارهٔ ۱۲۳چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست
  6. شمارهٔ ۱۲۴امید به عقل، چون ثمر از بیدست
  7. شمارهٔ ۱۲۵با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
  8. شمارهٔ ۱۲۶از گریه و درد دیده را کی خطرست؟
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.