پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۶

از گریه و درد دیده را کی خطرست؟

تاریکی چشم من ز جای دگرست

عمری‌ست که عکس یار دور از نظرست

این آینه را غبار ازان رهگذرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۸هرچند دلت مومن و نفست گبرست
  2. شمارهٔ ۱۲۹پیش از خبر آیی نفسی، خوب‌ترست
  3. شمارهٔ ۱۳۰هرچند که عصیان تو عالم‌گیرست
  4. شمارهٔ ۱۳۱دل خود به هوای دوست در پروازست
  5. شمارهٔ ۱۳۲تا مهر تو در سینه صد چاک نشست
  6. شمارهٔ ۱۳۳ای مهر، چو صبح، خانه زاد نفست
  7. شمارهٔ ۱۳۴پروردن عشق با خرد هر دو نکوست
  8. شمارهٔ ۱۳۵عالم همه پرتوی بود از رخ دوست
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.