پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۵

عالم همه پرتوی بود از رخ دوست

هر فرع نکو که هست ازان اصل نکوست

هر ذره که در کون و مکان می‌بینی

نتوان گفتن، ولی توان گفتن ازوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۷ای عشق که جنگ عالمی بر سر توست
  2. شمارهٔ ۱۳۸مغزم ختن از نسیم پیراهن توست
  3. شمارهٔ ۱۳۹وسعت‌گه دهر تنگ از تنگی توست
  4. شمارهٔ ۱۴۰خورشید به تابش ضیایی گروست
  5. شمارهٔ ۱۴۱زان روز که زاهد به ریا پی برده‌ست
  6. شمارهٔ ۱۴۲عمری‌ست که یار درد من افزوده‌ست
  7. شمارهٔ ۱۴۳قومی که شناسند تعلق با کیست
  8. شمارهٔ ۱۴۴بر غفلت خویش بایدت زار گریست
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.