پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۲

عمری‌ست که یار درد من افزوده‌ست

بر دیده من پای ز غفلت سوده‌ست

شکر قدمش چگونه گویم که هنوز

چون حلقه دام، خاک و خون آلوده‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۴بر غفلت خویش بایدت زار گریست
  2. شمارهٔ ۱۴۵بهتر ز نبی ز سر حق آگه کیست
  3. شمارهٔ ۱۴۶با آن که ز بیداد تو بایست گریست
  4. شمارهٔ ۱۴۷نشنیده خرد که عشق را کالا چیست
  5. شمارهٔ ۱۴۸کس را چه خبر که عالم بالا چیست
  6. شمارهٔ ۱۴۹در سینه دلت کام چه می‌داند چیست
  7. شمارهٔ ۱۵۰ویرانه شدی، گمان آبادی چیست
  8. شمارهٔ ۱۵۱ای مست و خراب، لاف مخموری چیست
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.