پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست

هر جزو ز پیکرم به داغی بندست

با هر خارم بس که سر پیوندست

صحرا بر من به شهر و کو مانندست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
  2. شمارهٔ ۱۲۶از گریه و درد دیده را کی خطرست؟
  3. شمارهٔ ۱۲۷ای آن که به وحدت خردت راهبرست
  4. شمارهٔ ۱۲۸هرچند دلت مومن و نفست گبرست
  5. شمارهٔ ۱۲۹پیش از خبر آیی نفسی، خوب‌ترست
  6. شمارهٔ ۱۳۰هرچند که عصیان تو عالم‌گیرست
  7. شمارهٔ ۱۳۱دل خود به هوای دوست در پروازست
  8. شمارهٔ ۱۳۲تا مهر تو در سینه صد چاک نشست
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.