پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۰

از بوی حسد هرکه دماغش فردست

رشکش نبود، وگر بود بی‌دردست

رنگ حسد از روی دو رویان پیداست

زان رو بن گوش گل رعنا زردست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲چشمم به سرشک لاله‌گون خرسندست
  2. شمارهٔ ۱۲۳چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست
  3. شمارهٔ ۱۲۴امید به عقل، چون ثمر از بیدست
  4. شمارهٔ ۱۲۵با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
  5. شمارهٔ ۱۲۶از گریه و درد دیده را کی خطرست؟
  6. شمارهٔ ۱۲۷ای آن که به وحدت خردت راهبرست
  7. شمارهٔ ۱۲۸هرچند دلت مومن و نفست گبرست
  8. شمارهٔ ۱۲۹پیش از خبر آیی نفسی، خوب‌ترست
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.