غالب دهلوی
شمارهٔ ۷۹
رنجورم و می به دهر درمان بودم
نیروی دل و روشنی جان بودم
گفتم به پدر که خو به می نوشی کن
تا باده به میراث فراوان بودم
غالب دهلوی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۱نی کشته زخم ناوک و شمشیرم
- شمارهٔ ۸۲تا کی رمدم شفق تراشد از چشم
- شمارهٔ ۸۳غالب آزاده موحد کیشم
- شمارهٔ ۸۴غالب به گهر ز دوده زاد شمم
- شمارهٔ ۸۵خواهم که دگر سخن به پیغاره نم
- شمارهٔ ۸۶شرطست که بهر ضبط آداب و رسوم
- شمارهٔ ۸۷در عهد تو و منست در هفت اقلیم
- شمارهٔ ۸۸تا میکش و جوهر دو سخنور داریم
درباره‌ی غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.