پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۳۱

دل به یاد تو سرخوش است همان

شعلة شوق سرکش است همان

پر برآوردم از خدنگ جفا

مژه دستی به ترکش است همان

کرد آشفته، خاطرِ جمعی

طرّة او مشوّش است همان

توتیا گشت استخوان و مرا

چشم بر گَردِ‌ ابرش است همان

گر شدم از تو دور روزی چند

کششت در کشاکش است همان

بجهد گر سپندی از آتش

باز گشتن به آتش است همان

ناخوشی‌ها اگر چه دید بسی

دل فیّاض او خوش است همان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۳۳می‌توان از زندگانی دست آسان شستن
  2. شمارهٔ ۶۳۴به نومیدی ستم باشد ز راه دوست برگشتن
  3. شمارهٔ ۶۳۵چو گرد چند به دنبال کاروان گشتن
  4. شمارهٔ ۶۳۶به راه دیر سبکبار و بی‌حرج رفتن
  5. شمارهٔ ۶۳۷گرت هواست به هر نیک و بد به سر بردن
  6. شمارهٔ ۶۳۸چه خواهد شد دو روزی جور کمتر می‌توان کردن
  7. شمارهٔ ۶۳۹لبی تر یک دم از جام طرب، کم می‌توان کردن
  8. شمارهٔ ۶۴۰چه پای بستة تدبیرم بایدم بودن
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.