پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۳۰

ما به بدنامی تلاش نیکنامی می‌کنیم

پختگی‌ها در نظر داریم و خامی می‌کنیم

دوستان ما را به کام دشمنان می‌خواستند

ما ز دشمنکامی خود دوستکامی می‌کنیم

ناتمامی‌های ما گر عشق خوبانست و بس

ما تمامی را فدای ناتمامی می‌کنیم

صید می‌بایست شد، صیّادی ما بهر چیست؟

در حقیقت دانه‌ای بودیم و دامی می‌کنیم

چون نخندد بر شتاب ما درنگ دیگران!

ما که با این کند سیری تیز گامی می‌کنیم

کاملان را بر سر شاگردی ما جنگ‌هاست

ما فلاطون را به یک تعلیم عامی می‌کنیم

با همه لافی که در دانش ترا فیّاض هست

گر تو گفتی این غزل را ما غلامی می‌کنیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۳۲ز مژگان چند چون ابر بهاران
  2. شمارهٔ ۶۳۳می‌توان از زندگانی دست آسان شستن
  3. شمارهٔ ۶۳۴به نومیدی ستم باشد ز راه دوست برگشتن
  4. شمارهٔ ۶۳۵چو گرد چند به دنبال کاروان گشتن
  5. شمارهٔ ۶۳۶به راه دیر سبکبار و بی‌حرج رفتن
  6. شمارهٔ ۶۳۷گرت هواست به هر نیک و بد به سر بردن
  7. شمارهٔ ۶۳۸چه خواهد شد دو روزی جور کمتر می‌توان کردن
  8. شمارهٔ ۶۳۹لبی تر یک دم از جام طرب، کم می‌توان کردن
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.